Cowboys on tour

Bij het lezen van de titel heb je misschien je wenkbrauwen gefronst. Cowboys op pad? Waar gaat dit over? Waar slaat dit op?

Een doldwaas plan
Cowboys op pad slaat op de rondreis die ik afgelopen woensdag met mijn collega Jan Pentinga maakte langs een drietal stations, Zwolle, Amersfoort en Utrecht. Een tijdje geleden hadden we in een enthousiaste bui besloten om een dag samen op pad te gaan en mensen toe te zingen. Op stations. Een communicatietrainer en trainingsacteur én een stembevrijder. Op voorhand leek het ons al een geslaagd plan. Onze insteek was simpel en bestond uit slechts twee ingrediënten: spelen en liefde. Dat was alles. We voelden ons cowboys.

Spelen en liefde
Spelen is een geweldige manier om uit je gewone doen te geraken, om op een ander spoor te komen, jezelf te verrassen en nieuwe wegen in te slaan, in denken en doen. Zeker voor ons volwassenen. De meerwaarde van spelen is enorm. En leuk. Spelen brengt ons in contact met het vrije, ongeremde kind in ons. Daar zit ruimte. Bijvoorbeeld om te zingen. Of cowboy te zijn. Het maakt niet uit, die wereld kent nauwelijks grenzen. Dus, spelen leek ons onontbeerlijk tijdens onze tour. Het tweede ingrediënt, liefde, had te maken met verbinding. Verbondenheid met onszelf, met onze omgeving, contact maken, elkaar ontmoeten. En op stations kun je elkaar ontmoeten. Spelenderwijs. Zingend. Als cowboy of anderzins.

Die pet past ons allemaal
Met twee identieke groene petten en een oranje lint om onze hals arriveerden we op station Zwolle. Het bewakingspersoneel en de politie volgde nauwlettend onze verrichtingen. We mochten onze gang gaan, vormden geen gevaar. In de uren die volgden zongen Jan en ik dat het een lieve lust was. In de stationshallen, in tochtige tunnels, op hoog Catharijne. Terwijl we onze hand opstaken als teken van groet zongen wij uit volle borst.

Zangwonderen
Jan en ik hadden vooraf niet gerepeteerd. Allebei evenmin een helder beeld hoe ons zingen zich zou ontwikkelen. Allebei geen geoefende zangers. Vlak voor onze aankomst in Zwolle besloten we om het woord moi te zingen. In het noorden veelgebruikt als begroeting. Moi! Moi! Moi! En al zingend maakten we de klanken langer en ontstond Mooi. Mooi! Mooi! Mooi. En spontaan ontstond Mooie dag! En met dit beperkte repertoire maar met een omvangrijk enthousiasme zongen wij er lustig op los.

Gelukt?
Was ons zingen zuiver van toon? Regelmatig niet. Wat ongecontroleerd? Jazeker. Hielden we maat? Hadden we een plan? Nee, zeker niet.
Maar was het gemeend en oprecht? Nou en of! Wat het echt? Zeker! Kwam het uit onze harten? Ja, helemaal.

Nagenoeg iedereen die wij toezongen moest even schakelen. Wat is dit? Waar slaat dit op? En bij werkelijk bijna iedereen verscheen een glimlach. Groette ons terug door iets te zeggen of de duim op te steken. Een enkeling zong terug. In Zwolle kwamen een aantal mensen om ons heen staan en zongen enthousiast mee. Iemand van het treinpersoneel zong terug. In Utrecht zongen we met een jonge vrouw die piano had gespeeld en schitterend gezongen en spontaan haar gitaar tevoorschijn haalde.

Als je kunt praten kun je zingen!
Een spreekwoord uit Zimbabwe dat ik tijdens mijn activiteiten als stembevrijder regelmatig noem. Om te kunnen zingen hoef je niets te kunnen. Het gaat erom of je je kunt openstellen voor wat in jou leeft. En dat in de wereld brengen. Dat geeft ruimte. Maakt je hoorbaar en zichtbaar. Brengt je tot leven. En, is werkelijk heerlijk om te doen?

Zelf ervaren?
Kom dan eens kennismaken met stembevrijding. En ervaar zelf hoe het is om jezelf vrij te uiten, je ruimte in te nemen en je kracht en levenslust te ervaren. Spelenderwijs! Als cowboy. Of lekker als jezelf! Je bent van harte welkom.