En nu naar buiten!

En nu naar buiten! Wat roept dit bij jou op? Word je nieuwsgierig? Of neig je eerder naar een stap achteruit? Laat ik je eerst vertellen dat En nu naar buiten! het centrale leerthema is van onze training De Wereld In die vorige week van start is gegaan. We gaan drie maanden aan het werk met een groep mensen die gemotiveerd is om nieuwe stappen in hun leven te zetten.

Dit leerthema dient niet alleen de deelnemers, maar is net zo goed een uitnodiging aan mijzelf. Het roept bij mij iets op in de trant van Erop af! Niet langer dralen! Stop met tegenwerpingen bedenken! En ook, duik er gewoon in en zie wat er gebeurt. Het nodigt in mijn beleving expliciet uit om het avontuur in en buiten jezelf op te zoeken en dingen aan te gaan. Of zoals een van onze deelnemers het zo mooi omschreef: ‘Het speelkwartier is begonnen!’

Onwillekeurig moet ik denken aan mijn dagelijkse zwemtochtjes. Ik woon aan het Boterdiep in een prachtig Groningens dorp en sinds deze zomer duik ik bijna dagelijks het water in. Nu zit sinds een aantal weken de kou weer in het water. Elke keer als ik m’n zwembroek aantrek voel ik weerstand, bemerk ik aarzeling. Ik verzin van alles waarom ik het beter niet zou kunnen doen. Vandaag beter niet. Ik ben niet superfit. Ik heb nog werk te doen. Of dat soort gedachten. Morgen is misschien meer geschikt… Herken je dat soort tegenwerpingen?

Afijn, ik heb m’n zwembroek al aan… Eenmaal buiten op de kade voor mijn huis kijk ik naar het bruingrijze water en probeer me voor te stellen hoe koud het water vandaag zal aanvoelen. Kouder dan gister? Alleen de gedachte al… De buitentemperatuur is hooguit 10 graden. Ik adem een aantal malen wat dieper in en uit, neem een aanloop en hupsakee daar vlieg ik door de lucht! Een enorme plons. Een paar tellen later krijg ik de bevestiging dat het water écht koud is. Ik hap naar lucht. Ik slaak een oerkreet en begin te zwemmen…

Ik weet niet of jij ooit in koud water hebt gezwommen, maar de eerste minuten moet ik écht ergens doorheen. Fysiek maar bovenal mentaal. En daarna… een gelukzalig gevoel maakt zich van mij meester. Een gevoel van overwinning ook. Ik zwem daar in dat prachtige Groningse water. De nevel, meerkoetjes en futen met hun kroost, een flauw zonnetje en mijn lijf dat het gewoon blijft doen. Ik leef. Nee, nog beter, Ik LEEF! En ik voel mezelf soms even weer die kleine jongen van destijds die in het zwemmen zoveel plezier en vrijheid beleefde.

En nu naar buiten!
Kun jij er een uitnodiging in horen? Om erop af te gaan? Om de bakens te verzetten in je leven? Morgen, of volgende week of maand wellicht? Of nu? Omdat de tijp er rijp voor is.

Weet je van harte welkom op jouw weg naar buiten!

‘Als je denkt dat avontuur gevaarlijk is, probeer routine. Dat is dodelijk.’
Paulo Coelho